. Prolog
Narracja trzecio osobowa
Jesica 7 letnia dziewczyna bardzo skromna chodząca do 1 klasy szkoły podstawowej w Dortmundzie. Lubi grać w piłkę nożną nie jest za bardzo lubiana w klasie. Fo klasy razem z nią chodzą różni dziwni jak ona ich nazywa ludzie jeden blądyn który ją przezywaz jego przyjaciele i reszta.....Nie jest mi tam z nimi dobrze ni ale jakoś muszę sobie radzić nie jest łatwo no ale cóż.7 rano obudził mnie budzik nie chciało mi się wstać więc zostałam w łóżku długo nie byłam sama w pokoju bo od razu przybiegła mama
-Jesica wstawaj bo spóźnisz się do szkoły.
-Dobrze już wstaje.
Nie minęła chwila i byłam już w łazience przygotowując się do szkoły gdy już byłam gotowa wyszłam i poszłam do kuchni by zjeść śniadanie.Po zjedzeniu wzięłam plecak i wyszłam do szkoły chodziłam piechotą ponieważ nie miałam daleko do szkoły a po drugie był już późny maj.Nie śpiesząc się szłam uliczkami Dortmundu w szkole byłam o 7:55 podeszłam się ze wszystkimi przywitać
-Hej wszystkim
-O zobaczcie kto przyszedł.Powiedział błądyn.
-Marco masz na myśli tego brzydala?? Wtórował mu Mario zaczynając się śmiać.
Nagle za nim wybuchła cała klasa śmiechem zaczęli pokazywać palcami na mnie i krzyczeć brzydal oprócz jednego chłopaka który stał z boku i patrzył na wszystko. Ja nie myśląc o niczym wbiegłam do szkoły i płacząc usiadłam na schodach. Nie minęła chwila a ktoś złapała mnie za rękę zapłakanymi oczyma spojrzałam kto to jak się okazało był to najniższy chłopak z klasy przyjaciel Marco i Mario a mianowicie Kevin Grosskreutz.
-Hej.
-Cześć.Powiedziałam zapłakana. -Po co przyszłeś?
-Chcę cię za nich przeprosić.
-Przeprosić? za nich oni sami powinni mnie....
-Przeprosić tak wiem ale oni tego nie zrobią bo honor im na to nie pozwala.
Wtórował mi w zdanie chlopak.
-Dzięki że chociaż ty przyszłeś.
-Nie ma za co.
Kevin mnie przytulił i wytarł łzy z policzków i od razu poszliśmy na lekcję.45 minut zleciło szybko później zaczęła się kolejna lekcja.Nie zdążyłam się obejrzeć a było już po lekcjach i szłam do domu.Idąc przez szkolne boisko wyciągnęłam Mp4 i wlożyłam słuchawki do uszu i szłam przez siebie. Nagle poczułam jak ktoś ciągnie mnie za plecak wynajmując jedną słuchawkę z ucha krzyknęłam
-Jak chcecie robić sobie żarty to...
-To co?
Przerwał mi Kevin.
-A to ty sorki nie słyszałam bo miałam słuchawki w uszach.
-Teraz już wiem darłem się jak głupi przez pół boiska.
-Ach.
-No acha. Odprowadzić cię do domu?
-Nie musisz.
-Ale chcę.
-To dobra.
Kevin odprowadził mnie do domu po drodze wypytywał mi się wszystko chciał o mnie wszystko wiedzieć tak jak ja o nim różniliśmy się od siebie ale pod jednym względem byliśmy perfekcyjni jedno co nas łączyło to piłka nożna.Ale zbytni się tym nie przejmowaliśmy bo mogliśmy uczyć się rzeczy których ja i Kevin do tego czasu nie znaliśmy on mnie mógł uczyć to co pn znał a ja jego to co ja znałam.Od tego zdarzenia nie wiem czy to od razu idzie nazywać przyjaźnią ale łączyło nas dużo trochę czasu musi minąć żeby to co jest teraz przerodziło się w niezniszczalną przyjaźń....
. Tak jest kochani prolog skończony wiem że długo
na niego czekaliście ale w końcu jest.
Nie myślicie że swoim blogiem próbuje kogoś
kopiować czytam różne blogi które są dla mnie
inspiracją ale nie zamierzam ich kopiować
bo to nie ma sensu że kogoś skupuje
każdy tworzy swój blog od serca
piszę tak jak mu rozum i wena dyktują.
Te wydarzenia nie są realistyczne ale myślę że wam
się spodoba i będą jakieś pozytywne komentarze :)
A po za tym życzę wam Szczęśliwego Nowego Roku
Spełnienia marzeń i wszystkiego co sobie zamierzacie
Żeby ten rok był lepszy niż tamten :*

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz