wtorek, 13 stycznia 2015

Czy szczęście idzie tak łatwo zamienić w łzy??




Rozdział1

Ich przyjaźń z dnia na dzień stawała się co raz silniejsza ale codziennie przechodziła próby gdy oni się z niej śmiali on stawał za nią murem ona była niezniszczalna.
                                                       ...
-O patrzcie kto idzie.Powiedział chłopak o bląd włosach wskazując na mnie palcem.
-Daj mi spokój głupku.
-O ciekawe kto cię takich słów nauczył ? Pewnie twój ochroniarz co?
-Śmieszny jesteś Reus.
-A gdzie go masz niby obrania cię dzień i noc ale nie zapomnij dziewczyno to jest nasz przyjaciel a nie twój.
Powstrzymując łzy odpysknełam Reusowi
-Wiesz co jesteś idiotąt.Po posiedzeniu tych słów odeszłam.
Nie mając siły na dalszy dzień poszłam z powrotem do domu.Gdy weszłam z hukiem zamknęłam drzwi od swojego pokoju i położyłam się na łóżku długo nie byłam sama bo po chwili przyszła mama.
-Co się stało że wróciłaś do domu.Zapytała z troską.
-E tam nie ważne. Mogę nie iść już do szkoły?
-No dobrze.
-Dziękuję.
-Nie ma za co.A po za tym że jesteś w domu to musimy porozmawiać.
-Coś się stało?
-Nie.
-To o co chodzi?
-Chodzi o to że po zakończeniu twojego roku szkolnego wyjeżdżamy stąd.
-Co gdzie? Na ile?
-Do Brazylii na stałe.
-Nie dlaczego ja mam tu przyjaciela jak ja mam tak go zostawić co ja mu powiem jak to wyjaśnię?
-Dostałam tam ofertę pracy lepsze możliwość dla ciebię wiesz że cię kocham i chcę jak najlepiej.
-Wiem ale Kevin. Jak ja mu to wytlumaczę co z naszymi planami na wakacje?
-Przykro mi.
-Mamo wyjdź muszę to sobie poukładać jutro też nie idę do szkoły.
Przykryłam się kocem i zaczęłam płakać myśli przewracały mi się z tych dobrych na te złe
Ale przecież ja tu nikogo nie mam wszyscy się ze mnie śmieją.Z drugiej strony jest Kevin który mnie wspiera i pomaga mi który jest dla mnie oparciem.Z tych wszystkich myśli nie wiem kiedy zamknęłam obudziłam się dopiero rano.Rano? Nie wiem czy na godzinę 12 w południe mówi się rano.Chwilę jeszcze pomyślałam wstałam i się ubrałam nie mając nic innego w zamiaru z powrotem się położyłam. Chwilę później usłyszałam dzwonek do drzwi z rozmowy jaką usłyszałam nie miałam już żadnych wątpliwości kto to
-Dzień dobry jest Medica?-Tak jest idź do niej pierwsze drzwi po prawej.
Puk puk Kevin zapukał do drzwi a ja krzyknęłam
-Proszę.
Drzwi się uchylił a w nich staną Kevin
-Hej a ty dlaczego nie chodzisz do szkoły?
-Nie mam siły.
-Coś ci jest chora jesteś? To coś poważnego?
-Nie po prostu nie mam siły każdy coś do mnie ma coś ode mnie chcę każdy się ze mnie nabija.
-Hej przecież wiesz że masz mnie możesz na mnie polegać.Zawsze we wszystkim ci pomogę.
-Tak wiem i za to ci dziękuję ale to się niedługo zmnieni.
-Co dlaczego...


                                    (***)
Tak kochani nie wiem czy wam się będzie podobać pierwszy rozdział ale mi się bardzo podoba. Wkońcu pojawiła się ta 1.
Mam nadzieję że jakieś komentarze również się pojawią kolejny się pojawi jak zjawiają tutaj 3 wasze opinię a i dziękuję za 123 wejścia :* :* Jeszcze raz dziękuję :* :* <3

niedziela, 11 stycznia 2015

     Hej moi kochani drodzy czytelnicy 



Wiem jeszcze nie ma 1 rozdziału ale już jest napisany tylko czeka na swoją kolej żeby się tu pojawił ale już niedługo obiecuję że do wtorku powinien się pojawić :) A ja bym chciała wam się pochwalić ile jest wejść na mojego bloga 
Bardzo się cieszę że jest tyle wejść tylko szkoda że nie ma komentarzy żadnych :/ ale nie smutam ma nadzieję że jak się pojawi 1 rozdział to się coś pojawi.Jeszcze raz bardzo dziękuję i spotykamy się przy pierwszym rozdziale pozdrawiam :* :*

piątek, 2 stycznia 2015

   .                                  Prolog

   

                                              Narracja trzecio osobowa 

Jesica 7 letnia dziewczyna bardzo skromna chodząca do 1 klasy szkoły podstawowej w Dortmundzie. Lubi grać w piłkę nożną nie jest za bardzo lubiana w klasie. Fo klasy razem z nią chodzą różni dziwni jak ona ich nazywa ludzie jeden blądyn który ją przezywaz jego przyjaciele i reszta.....Nie jest mi tam z nimi dobrze ni ale jakoś muszę sobie radzić nie jest łatwo no ale cóż.


7 rano obudził mnie budzik nie chciało mi się wstać więc zostałam w łóżku długo nie byłam sama w pokoju bo od razu przybiegła mama
-Jesica wstawaj bo spóźnisz się do szkoły.
-Dobrze już wstaje.
Nie minęła chwila i byłam już w łazience przygotowując się do szkoły gdy już byłam gotowa wyszłam i poszłam do kuchni by zjeść śniadanie.Po zjedzeniu wzięłam plecak i wyszłam do szkoły chodziłam piechotą ponieważ nie miałam daleko do szkoły a po drugie był już późny maj.Nie śpiesząc się szłam uliczkami Dortmundu w szkole byłam o 7:55 podeszłam się ze wszystkimi przywitać
-Hej wszystkim
-O zobaczcie kto przyszedł.Powiedział błądyn.
-Marco masz na myśli tego brzydala?? Wtórował mu Mario zaczynając się śmiać.
Nagle za nim wybuchła cała klasa śmiechem zaczęli pokazywać palcami na mnie i krzyczeć brzydal oprócz jednego chłopaka który stał z boku i patrzył na wszystko. Ja nie myśląc o niczym wbiegłam do szkoły i płacząc usiadłam na schodach. Nie minęła chwila a ktoś złapała mnie za rękę zapłakanymi oczyma spojrzałam kto to jak się okazało był to najniższy chłopak z klasy przyjaciel Marco i Mario a mianowicie Kevin Grosskreutz.
-Hej.
-Cześć.Powiedziałam zapłakana. -Po co przyszłeś?
-Chcę cię za nich przeprosić.
-Przeprosić? za nich oni sami powinni mnie....
-Przeprosić tak wiem ale oni tego nie zrobią bo honor im na to nie pozwala.
Wtórował mi w zdanie chlopak.
-Dzięki że chociaż ty przyszłeś.
-Nie ma za co.
Kevin mnie przytulił i wytarł łzy z policzków i od razu poszliśmy na lekcję.45 minut zleciło szybko później zaczęła się kolejna lekcja.Nie zdążyłam się obejrzeć a było już po lekcjach i szłam do domu.Idąc przez szkolne boisko wyciągnęłam Mp4 i wlożyłam słuchawki do uszu i szłam przez siebie. Nagle poczułam jak ktoś ciągnie mnie za plecak wynajmując jedną słuchawkę z ucha krzyknęłam
 -Jak chcecie robić sobie żarty to...
-To co?
Przerwał mi Kevin.
-A to ty sorki nie słyszałam bo miałam słuchawki w uszach.
-Teraz już wiem darłem się jak głupi przez pół boiska.
-Ach.
-No acha. Odprowadzić cię do domu?
-Nie musisz.
-Ale chcę.
-To dobra.
Kevin odprowadził mnie do domu po drodze wypytywał mi się wszystko chciał o mnie wszystko wiedzieć tak jak ja o nim różniliśmy się od siebie ale pod jednym względem byliśmy perfekcyjni jedno co nas łączyło to piłka nożna.Ale zbytni się tym nie przejmowaliśmy bo mogliśmy uczyć się rzeczy których ja i Kevin do tego czasu nie znaliśmy on mnie mógł uczyć to co pn znał a ja jego to co ja znałam.Od tego zdarzenia nie wiem czy to od razu idzie nazywać przyjaźnią ale łączyło nas dużo trochę czasu musi minąć żeby to co jest teraz przerodziło się w niezniszczalną przyjaźń....                 

                               .                 Tak jest kochani prolog skończony wiem że długo 
na niego czekaliście ale w końcu jest.
Nie myślicie że swoim blogiem próbuje kogoś 
kopiować czytam różne blogi które są dla mnie 
inspiracją ale nie zamierzam ich kopiować
bo to nie ma sensu że kogoś skupuje
każdy tworzy swój blog od serca
piszę tak jak mu rozum i wena dyktują.
Te wydarzenia nie są realistyczne ale myślę że wam
się spodoba i będą jakieś pozytywne komentarze :) 


A po za tym życzę wam Szczęśliwego Nowego Roku 
Spełnienia marzeń i wszystkiego co sobie zamierzacie 
Żeby ten rok był lepszy niż tamten :*